جوکر (نقش بدمن در فیلم بتمن)

من چون خودم از فلسفه و يا فيلم چيز زيادي نمي دونم و کاملا بي ادعا هستم سعي مي کنم که بيشتر کپي/پيست کنم. شخصيت جوکر در اين فيلم به نظر من واقعا شاهکار سينماي دنيا بود. اگه دوستان نظر خاصي دارند، لطفا بگن و با هم بحث کنيم.

گول مرگ نابهنگام و تراژيک بازيگر را نخوريد. گول ستاره‌هاي IMDB را نخوريد. گول جذابيت کاراکتر خود جوکر را نخوريد. هيث لجر… واقعا معرکه است!

تحسين او نياز به نبوغ چنداني ندارد.ازميان همين نسخه تيره دزدي‌پرده که چهار روز پيش آمده هم مي‌شود بلندپروازي اين ستاره فقيد را ديد. آن خميده و لنگ‌لنگ راه رفتنش. آن لب خيس کردن مدامش با نوک زبان. و صداي معرکه پرطنين و با کش و قوس و استرسي که روي تلفظ بعضي کلمات مي‌دهد ( که شايد بخاطر لب‌هاي پاره‌اش باشد )

لجر جوان نه تنها از پس هيبت اسطوره‌اي جک نيکلسون در بتمن 1989 برآمد ، بلکه نشان‌مان داد که نيکلسون ما را تنها با دندانهاي ريز رديف و خنده‌هاي هيستريک و گريم سنگينش مرعوب کرده بود. او جوکر نبوده. جک نيکلسوني بوده با موهاي سبز و صورت سفيد.

لجر براي اجراي جوکر که روياي قديمي‌اش بود به شيوه کلاسيک بازيگري متد متوسل شد. او يک ماه خود را در اتاق زنداني کرد و شبي دو ساعت خوابيد. خودش را آرام آرام ترکاند تا جوکر از درونش بيرون بچکد. رويا بزودي بدل به کابوس شد. يکي بايد باقي مي‌ماند …و لجر مرد تا قهقهه هولناک دلقک براي ابد در گوش ساکنين کوچک گاتهام سيتي که ما باشيم ، باقي بماند.

منبع

تقابل جوکر با بازي جک نيکلسون و جوکر هيث لجر

” جوکر ” خلافکاري که نه به خاطر پول و نه به خاطر شهرت و تنها براي اثبات اينکه انسان ها
در شرايطي سخت و خاص نشان مي دهند که ذاتآ بد هستند دست به مخوف ترين کارها
مي زند. “جوکر ” با جمله معروف خود که از پدر بد خود به ارث برده نشان مي دهد که تنفري
نهفته از دوران کودکي با خود دارد : چرا اينقدر جدي ؟ (? why so serious )

“جوکر” با بازي هيث لجر که در ۲۲ ژانويه ۲۰۰۸ در اثر مصرف بيش از اندازه داروي خواب آور از دنيا
رفت نقشي به ياد ماندني تر شد تا خاطره لجر همواره در نقش جوکر تداعي شود.

“جوکر” معتقد هست که او تنها “عمل” مي کند و اهل نقشه کشيدن و با هدف رفتار کردن نيست.
او مي گويد :
” اگه از قبل اعلام کني که مثلآ مي خواي يه بيمارستان رو منفجر کني خب وقتي اين کار رو بکني مردم متعجب و وحشت زده نمي شن ” .
“جوکر” معتقد است که :
“به دنيايي بدون قاعده خوش آمديد”

و از ديالوگ هاي جالب “جوکر” در اين فيلم :
“معقولانه ترين راه براي زندگي در اين دنيا اينه که بدون قانون و قاعده زندگي کني”
“امشب همه شما قسمتي از يک آزمايش اجتماعي خواهيد بود”
“اين شهر نياز به يک رده بالاتر از جنايت کارهاي نياز داره و من مي خوام اينو بهش بدم ، به مردهات بگو براي من کار کنن ، اينجا شهر منه” .

منبع

بتمن را مي‌توان يک فيلم بدنه هاليوودي تلقي کرد، اما فيلم بدنه‌اي که بواسطه جزئيات و پرداخت قوي از فيلمهاي هم‌ رده‌ي خود متمايز است. به علت صنعتي بودن سينماي هاليوود و عدم ريسک‌ پذيري کمتر شاهد ساختارشکني‌ها در فيلم هاي بدنه آن هستيم. بتمن نيز چيزي وراي ساختارهاي هاليوودي ارائه نميدهد و تنها تفاوت در جزئيات و شخصيت پردازي است که باعث تمايز آن ميشود.
شايد عجيب نباشد اگر بگوييم بتمن هرچه نداشته باشد، اما يکي از بهترين بدمن هاي تاريخ سينما را در خود جاي داده است. مغاير با ديگر فيلمهاي ابرقهرمان ساز در Dark Knight شخصيت ها از ابعاد رفتاري بيشتري برخوردار هستند و هرکدام در جايي از داستان وظيفه تصميم گيري و پيش برد قصه را به دوش مي‌کشند.

در بتمن خلاف ديگر فيلمهاي اين سري، بتمن از موضع قهرمان‌گونه خود پايين آمده و در مقابل جوکر به شخصيتي منفعل اما سخت کوش تبديل مي‌شود. سينمايي که تماشاگران آن ديگر تنها بواسطه مظلوميت يا داشتن اعتقادات نمي‌توانند او را بپذيرند. شخصيت بدمن فيلم دارک نايت (جوکر) شخصيتي چندبعدي و باهوش ازآب درآمده که نقشه هاي بسيار دورانديشانه‌تر ار قهرمان داستان را پيش مي‌برد، که اين علاوه بر شکل‌دهي شخصيت جوکر، به پيچيدگي داستان و غافلگيري تماشاگر نيز کمک شاياني مي‌کند.
فيلم در بعضي نقاط سعي ميکند به ابعاد فلسفي مفهوم “خوبي و بدي” نيز نزديک شود، که متاسفانه اين مهم تنها در چند ديالوگ گل‌درشت نمايان مي‌شود. مانند سکانس دزدي ابتداي فيلم با جمله‌اي از نيچه،‌ ديالوگ جوکر در اتاق بازجويي که خوبي و بدي را مکمل هم مي‌داند و يا ديالوگ جوکر به Two Face در بيمارستان مبني بر اينکه انسانها سعي در پيش‌بيني زندگي خود دارند. گفته شدن اين ديالوگها از زبان شخصيت جوکر نه‌ تنها به محبوبيت آن اضافه مي‌کند ،‌که او را موجودي خوش‌فکر نيز معرفي مي‌نمايد.
از جمله ديگر دلايل برتري شخصيت جوکر نسبت به بتمن آميختگي شرارت و شوخ‌طبعي در قالبي خونسرد و توأم با اطمينان است که نمود تقابل آن با عصبيت بتمن در اتاق بازجويي به وضوح ديده مي‌شود که در نهايت موجب پيش‌برد اهداف جوکر و اشتباه مجدد بتمن است. جوکر به نوعي ابعاد ساديسمي شخصيت تماشاگر را قلقلک مي‌دهد و بجاي منفور بودن تا مرز محبوبيت پيش‌ مي‌رود که از يک سو بازي به واقع ديدني و با ظرافت “هث لدجر” و از سويي ديگر ديالوگهاي خوب اين شخصيت نيز به برجسته کردن اين کاراکتر کمک شاياني کرده است.

در تقابل با جوکر، شخصيت Two Face از ابعاد و دقت در پرداخت کمتري برخوردار است. شخصيتي که در اواسط داستان از يک قهرمان به يک ضدقهرمان بدل مي‌شود. اما اين دگرديسي هيچگاه تماشاگر را با خود همراه نمي‌سازد و اين تغيير هويتي در ذهن تماشاگر باورپذير نيست و نهايتاً سبب مي‌شود که تماشاگر توجيه مناسبي فراتر از کشته شدن معشوقه او را براي انجام چنين جناياتي توسط Two Face در ذهن خود پيدا نکند.

در يکي از سکانسهاي ابتدايي فيلم مردي که خود را به شکل بتمن درآورده و سعي در دستگيري تبهکاران دارد، خطاب به بتمن سوال ميکند که بين او و بتمن چه فرقي وجود دارد؛ و پاسخ بتمن با شوخ‌طبعي توأم با جديت اينست که “من شلوار هاکي نميپوشم.” اما اگر دقيق بنگريم،‌بتمن در اين فيلم به واقع از مواضع ابرقهرمانانه خود پايين آمده و تا حد يک انسان عادي در ذهن تماشاگر تجلي مي‌کند که فاقد ويِژگي‌هاي ابرقهرمانانه بوده و منجر به احساس ضعف در تقابل با جوکر مي‌گردد. ضعفي که از سکانس ابتدايي فيلم به چشم مي‌آيد. (نمونه آن ضعف دست او در شکافتن در ماشين و يا زخمي شدن توسط سگها در نيمه ابتدايي فيلم وترديد وعدم توانايي در تصميم گيري در قسمت ثانويه است.)
از نظر نگارنده وجه قابل توجه فيلم نوع در شخصيت پردازي ها بود که در اين نوشته بطور خلاصه به بررسي آن اکتفا شد.

سلام
تلوزيون ايران کلي روي اين فيلم مانور داد و کلي تحليلات سياسي در موردش انجام داد.خودم تو يه جمع شلوغ پلوغ يک نسخه((پرده سينمايي)) ازش ديدم.که زياد چيزي ازش متوجه نشدم.
قدرت بازيگر اين فيلم خارق العادست. خيلي از اون سکانسي که جوکر به حالت مسخره ميخنده و وارد((فکر کنم اداره پليس ميشه)) خيلي لذت بردم.اونجايي که سر طرف رو ميکوبه روي مداد.محشر بود!
از طرفي اوضاع فيلم توي مشهد افتضاح شده.و فيلم اصلي رو به اين راحتي ها نميدن.دهنم سرويس شد بس که دنبالش کشتم.بر خلاف معمول براي اين فيلم حاظرم پول درست و حسابي پرداخت کنم!((لازم به ذکره که تابحال فقط به مجموعه ارباب حلقه ها و ترميناتور 2 پول واقعي و((حلال)) پرداخت کردم.ولي بقيه رو کرايه ميکنم((از قرار هر فيلمي 250 تومن))
مرسي پسر شجاع تاپيک جالبي بود.
بر شما باد بر زيارت جوکر(عليه سلام)).که توي اين اوضاع احوال وخيم فيلم ها داخلي و بعضا خارجي.شواليه سياه فيلم تکرار نشدنيست.راستي اخر فيلم يادمه بتمن از دست مردم فرار ميکنه.که علتش رو درست متوجه نشدم.ولي فکر کنم مردم از دست ابر قهرمان هاشون خسته شده بودن و ميخواستن بگيرنش و .....

جوکر فيلم نولان يکي از بهترين تبهکاران (نقشهاي منفي) سينماست. (شخصاً پيشتر بهترين نقش “کاملاً منفي” (و نه خاکستري مانند “دن کورلئونه” با بازي براندو يا “جف کاستلو” فيلم سامورايي با بازي آلن دلون) که سريعاً به ذهنم مي‌رسيد، نقش “استنسفيلد” پليس بدذات فيلم لئون با بازي گري اولدمن بود). ” لدجر” کاراکتر جوکر را با بي‌نقصي تمام اجرا کرده و حاصل آن اينست: شخصيتي آنارشيست و ساديست که به دنبال هرج و مرج طلبي و جامعه ستيزي است. او يک “نيهيليست” حقيقي است؛ درست همانطور که فردريش نيچه براي قرن حاضر پيش‌بيني کرده بود. شايد از اين نظر جوکر همان ابرانسان نيچه (Ubermensch) باشد. جوکر تقريباً همانطور که نيچه ابرانسان را توصيف کرده بود، ارزشهاي نيهيليستي خود را بر جامعه تحميل مي‌کند. او تمام ارزشهاي اجتماعي و مفاهيم اخلافي را از بين مي‌برد، و ارزشهاي بر پايه‌ي آشوب و بي‌نظمي Chaos)) خود را جايگزين آن مي‌سازد. او به دنبال پول نيست؛ به دنبال شهرت نيست.

جوکر برتون داراي کودک دروني شرير بود و نهايتاً اهدافي پيش پا افتاده داشت (زن:حسادت او به معشوقه بروس وين و پول) اما جوکر نولان به دنبال اينها نيست. چيزي که در نوع گريم آن دو نيز قابل مشاهده است. در نگاه اول او به نظر مي‌آيد، او از روي انگيزه آني و بدون تعمد عمل مي‌کند. ولي اعمال او خلاف اين مطلب است. او بسيار دقيق و با جزئيات نقشه ‌هاي خود را عملي مي‌کند و در پي قرار دادن حريف خود در وضعيتي مبهم است. بدين معنا که او مرموز و پيش‌بيني نشده عمل کرده و معلوم نيست که تا چه حد پيش روي کند. اين همان مقصودي است که بتمن نيز در پي آن است، ولي تفاوت تو با جوکر در اين است که بتمن “قابل‌ پيش‌بيني‌” است. بتمن مجبور به اطاعت از قوانين معين شخصي و اجتماعي است، که بر او تحميل مي‌شود. و همين محصور بودن او در قوانين است که او را قابل پيش بيني مي‌کند(حداقل در برابر جوکر). به همين دليل است که جوکر در بازداشتگاه از او ميخواهد تا “تنها قانون” خود را که همين “پايبندي به اصول” است زير پا بگذارد (که همين مورد تنها تفاوت بين او و جوکر است).
جوکر نولان تنها به دنبال اجراي عيني تصورات کياتيک خود در جهان است. آنچه که وحشت انگيز است، اينست که جوکر از اين فرآيند مطلقاً “لذت” مي‌برد. نمود چيزي که گفته شد ديالوگ او در بيمارستان به “دوچهره” است که مي‌گويد:

(تنها از اين کار لذت مي‌برد … (I Just Do Things)
(به هدف و عاقبت عمل خود کاري ندارد … (I’m A Dog Chasing Cars, I Wouldn”t Do If I Caught Ones)

همين اعتقاد او به عدم قطعيت و لذت آني‌است که او هربار داستان تازه‌اي را در مورد زخم صورت خود تعريف مي‌کند.
در مورد شخصيت جوکر آنچه که واضح است اينست که وجه روانشناختي او بسيار دلپذيرتر از وجه فيلسوف‌مآبانه او است. و نهايتا ً اين اوست که در اين بازي بر بتمن پيروز است. که چه زيبا نولان اين پيروزي را با چرخش قاب تصوير و وارونه نشان ندادن جوکر در صحنه‌اي که او در ميان زمين و آسمان معلق است، نشانمان مي‌دهد.

در جمع بندي مي‌توان گفت که بتمن نولان به عنوان يک فيلم بدنه چيزي بيشتر از يک بلاک باستر صرف است،‌ که داراي ابعاد و لايه هاي گوناگون است. البته نميتوان از ضعف بعضي قسمتهاي آن نيز گذشت. بطور مثال واقع گرايي او در به تصوير کشيدن گاتهام اين سوال را به ذهن مي‌آورد که آيا براي چنين مردم متمدني اصلاً وجود قهرماني مانند بتمن الزاميست؟ (فضاسازي گوتيک و تيره شهرگاتهام و مردمانش در فيلم برتون و کميک‌استريپهاي ارجينال بتمن، لزوم وجود قهرماني مانند بتمن را براي اين شهر منطقي‌تر جلوه مي‌دهد). همچنين نميتوان منکر ديدگاه‌هاي پنهان سياسي در فيلم شد. ازجمله استفاده بتمن از تمامي موبايلهاي شهر براي رديابي جوکر که مستقيما ً به مسئله اخير شنود مکالمات تلفني مردم در آمريکا مربوط است و يا حضور جوکر در تلويزيون و کشتن فردي براي تهديد مردم که به نوارهاي ويديويي بن‌لادن و القاعده بي‌شباهت نيست.

به ياد جوکر " هيث لچر " :

هيچوقت نميشه حرف ها و بخصوص خنده ي او را در فيلم بتمن فراموش کرد. بازيگر استراليايي فيلم ميهن پرست-کوهستان بروک بک و شواليه تاريکي.افسوس که او در اوج دوران هنري زندگيش و بعد از سختي هايي که براي بازي در فيلم بتمن کشيد ديگر در اين دنيا نيست.زيرا براي آمادگي ايفاي نقش ژوکر مدت يک ماه را به تنهايي در هتلي سپري کرد و روي روانشناسي کاراکتر، ژست هاي او و صدايش کار کرد.مايکل کين درباره بازي هيث لجر در نقش ژوکر مي گويد؛

«در اولين صحنه يي که با ژوکر رو به رو شدم، آنقدر ترس برم داشت که ديالوگ هايم را فراموش کردم، در اين صحنه (بازديد ژوکر از خانه بتمن) براي اولين بار لجر را در هيبت ژوکر مي ديدم.»بدون شک او از جوکر قاتلي ساخت که تا سال ها از ياد نخواهد رفت.اما افسوس که او ديگر در اين دنيا نيست.او نشان داد که استعدادي بي نظير در بازيگري داشت.او فوق العاده بود.

To prepare for his role as the Joker, Heath Ledger lived alone in a hotel room for a month, formulating the character's psychology, posture and voice (the last one he found most difficult to do). He started a diary, in which he wrote the Joker's thoughts and feelings to guide himself during his performance. He was also given Alan Moore's comic "Batman: The Killing Joke" and "Arkham Asylum: A Serious House on Serious Earth" to read. Ledger also took inspiration from A Clockwork Orange (1971)'s Alex and Sid Vicious

جوکر يکى از شخصييت هاى پر طرفدار در هالووين امسال بود:

whysoserious.com

WhySoSerious.com directed fans to find letters composing the Joker's message "The only sensible way to live in this world is without rules," to send in photographs of these letters, and then featured their photos in a collage.

چه چيز باعث مرگ هيث لجر(HEATH LEDGER) شد؟

روز چهارشنبه پزشکان قانوني اعلام کردند که مصرف بيش از اندازه تصادفي 6 نوع مسکن و خواب‌آور عامل مرگ «هيث لجر» -هنرپيشه معروف هاليوود- بوده است. نتيجه تحقيقات نشان داد که مسموميت حاد ناشي از مصرف دو مسکن قوي، دو داروي ضد اضطراب و دو داروي خواب‌آور باعث مرگ اين هنرپيشه 28 ساله شده است.
داروهاي مصرفي او شامل اين داروها بودند: oxycodone، hydrocodone، ديازپام، تمازپام، آلپرازولام و doxylamine.

وبلاگ‌نويس‌هاي پزشک آمريکايي نوشته‌هاي خوبي درباره مرگ لجر دارند:
- يک متخصص بيماري‌هاي کليه در وبلاگش، با استفاده از سايت Epocrates، تداخلات دارويي را که مسئول مرگ هيث لجر بوده است، بررسي کرده است.
- وبلاگ kevin MD ‌هم پستي در اين مورد دارد و در اين پست نوشته است که تجويز دو داروي نارکوتيک،‌ سه داروي بنزوديازپيني و يک داروي ضد اضطراب آنتي هيستاميني نمي‌توانسته کار يک پزشک باشد و اين داروها توسط چند پزشک در بازه‌هاي زماني مختلف تجويز شده بودند. البته در انتهاي پست نويسنده اين وبلاگ موضوع را به سياست و انتخابات آمريکا و سياست‌هاي نامزدهاي انتخاباتي در مورد بهداشت و درمان کشانده است!
- وس ديموف يک پزشک ديگر که در وبلاگ clinical cases and images مي‌نويسد، نوشته است که هر کسي که چند دارو مي‌گيرد بايد بداند که چه دارويي و به چه مقدار مصرف مي‌کند. او نوشته است که سال 1977 هنگامي که جسد الويس پريسلي مورد آزمايش قرار گرفت، آثار 14 داروي مختلف در خونش پيدا شد. پزشک شخصي او 10 هزار دوز از داروهايي مثل استامينوفن، باربيتورات، داروهاي مسکن و خواب‌آور و داروهاي ملين در طول زمان براي او تجويز کرده بود.
لجر در مصاحبه‌اي با نيويورک تايمز در سال گذشته گفته بود که بعد از دو کار استرس‌آور براي خوابيدن نيازمند مصرف داروهاي خواب‌آور است.

لجر، متولد سال 1979 در پرث استراليا بود، او از اوايل دهه 1990 وارد دنياي تلويزيون و سينما شد. «داستان يک شواليه» (2001)، «ضيافت اهريمن» (2001)، «چهار پر» (2002)، «ند کلي» (2003)، «برادران گريم» (2005) و «کازانوا» (2005) از فيلم‌هاي مطرح لجر است. او سال گذشته ميلادي فيلم «من اينجا نيستم» را درباره باب ديلن را روي پرده داشت.
لجر براي فيلم سال 2005 «کوهستان بروکبک» به کارگرداني «آنگ لي» نامزد اسکار بهترين بازيگر مرد بود، اما جايزه آن سال به فيليپ سيمور هافمن براي فيلم «کاپوتي» رسيد. لجر آن سال براي نقش خود در کوهستان بروکبک جايزه حلقه منتقدان فيلم نيويورک را از آن خود کرد.